Stronę tą wyświetlono już: 166 razy

Obiekty na mapie

Wojna o Falklandy, która miała miejsce w 1982 roku, była konfliktem zbrojnym między Wielką Brytanią a Argentyną o kontrolę nad Falklandami, Georgią Południową i Sandwichami Południowymi. W trakcie tego konfliktu wykorzystano różnorodne rodzaje broni, w tym działa artyleryjskie, zarówno na lądzie, jak i na morzu.

Artyleria lądowa

Na Falklandach rozmieszczono różne jednostki artyleryjskie, w tym działa kal. 105 mm i 155 mm. Argentyńczycy używali m.in. haubic M-114 kal. 155 mm oraz haubic M-30 kal. 105 mm. Brytyjczycy dysponowali m.in. haubicami FH-70 kal. 155 mm. Artyleria była wykorzystywana do wsparcia piechoty, niszczenia celów wroga oraz obrony przed atakami powietrznymi.

Artyleria morska

Na okrętach wojennych obu stron znajdowały się działa artyleryjskie kal. 76 mm, 100 mm oraz 114 mm. Brytyjskie okręty, takie jak HMS "Sheffield" czy HMS "Coventry", były wyposażone w działa kal. 4,5 cala (114 mm), które służyły do obrony przed atakami powietrznymi oraz do wsparcia ogniowego podczas operacji desantowych. Argentyńskie okręty, takie jak ARA "General Belgrano", posiadały działa kal. 5 cali (127 mm), które były używane w podobny sposób.

Działania artyleryjskie

W trakcie konfliktu artyleria odgrywała kluczową rolę w walkach lądowych i morskich. Na lądzie artyleria była wykorzystywana do ostrzału pozycji wroga, wsparcia ataków piechoty oraz obrony przed atakami powietrznymi. Na morzu działa artyleryjskie służyły do obrony przed atakami samolotów i okrętów podwodnych, a także do wsparcia ogniowego podczas operacji desantowych.

Wojna o Falklandy była przykładem zastosowania nowoczesnej technologii wojskowej w połączeniu z tradycyjnymi metodami walki, gdzie artyleria odgrywała istotną rolę w osiąganiu celów strategicznych obu stron konfliktu.