Stronę tą wyświetlono już: 200 razy

Obiekty na mapie

Inisheer, Inis Oírr lub Fardurris Point Lighthouse, to czynna latarnia morska z XIX wieku, położona na wyspie Inisheer, najmniejszej z Wysp Aran, w hrabstwie Galway w Irlandii. Oznacza południowo-wschodnie wejście do zatoki Galway i portu Galway znanego jako South Sound, a czerwony sektor światła oznacza Finnis Rock. Latarnia morska Eeragh, która oznacza wejście do zatoki North Sound po północno-zachodniej stronie wysp, została również zbudowana w tym samym czasie. Zarówno Inisheer, jak i Eeragh zostały oddane do użytku w 1857 roku.

Historia

Pierwsza latarnia morska na Wyspach Aran została zbudowana w 1818 roku na Inishmore w pobliżu Dun Oghil, ale stało się oczywiste, że była źle umiejscowiona. Po pierwsze, ponieważ nie można było jej zobaczyć na niebezpiecznych końcach łańcucha wysp Aran, gdzie znajdowały się podejścia do North Sound i South Sound, a po drugie, jej położenie w najwyższym punkcie wyspy oznaczało również, że mogła być zasłonięta w złych warunkach pogodowych. Prośby Revenue Commissioners do Ballast Board, poprzednika Commissioners of Irish Lights, o przeniesienie latarni pozostały bez echa.

Jednak w 1850 roku Galway Harbour Commissioners poprosili Board o zbudowanie nowej latarni morskiej na północno-zachodnim krańcu wysp. Aby spełnić tę prośbę, ustalono, że najlepszym podejściem będzie zbudowanie dwóch latarni morskich, jednej na Inisheer, a drugiej, Eeragh Lighthouse, na jednej z wysp Brannock na północny zachód od Inishmore.

Projekt obu latarni wykonał George Halpin Junior, a budowę rozpoczęto w 1853 roku. Zostały oddane do użytku 1 grudnia 1857 roku, a latarnia Inishmore została wyłączona tego samego dnia. Latarnia morska Inisheer miała optykę pierwszego rzędu, dostarczoną przez Chance Brothers z Birmingham, która emitowała stałe białe światło z czerwonym sektorem sygnalizującym rafę Finnis.

Daniel Crowe & Sons z Dublina zbudowali obie latarnie morskie i towarzyszące im budynki, koszt Eeragh wyniósł 15 126 funtów, 1 szylinga i 7 pensów (równowartość 1 822 660 funtów w 2023 r.), a Inisheer 14 252 funtów, 2 szylingi i 4 pensy (równowartość 1 717 345 funtów w 2023 r.)

W 1913 r. zainstalowano żarówkę zasilaną parafiną, a jej charakterystyka zmieniła się ze światła stałego na migające co dziesięć sekund. Inisheer został zautomatyzowany i zelektryfikowany w 1978 r., ale zachował optykę Chance z 1913 r. W 2014 r. optykę zastąpiono światłem LED o nieznacznie zmniejszonym zasięgu.

Działanie

Szczegóły wieży

Optyka znajduje się na wysokości 34 metrów (112 stóp), w pomieszczeniu z latarnią na szczycie wapiennej wieży, która została pomalowana na biało z szerokim centralnym czarnym pasem. Dwa domy latarników zostały zbudowane w pobliżu, ale oświetlenie jest teraz utrzymywane przez pracownika mieszkającego w pewnej odległości, który monitoruje sprzęt za pomocą łącza radiowego.

Przy ogniskowej 34 metrów (112 stóp) nad poziomem morza światło z soczewki Fresnela pierwszego rzędu można było zobaczyć z odległości 20 mil morskich w przypadku światła białego i 16 mil morskich w przypadku światła czerwonego. Po zainstalowaniu oświetlenia LED zasięg ten zmniejszył się odpowiednio do 18 i 11 mil morskich.

Charakterystyka światła jest teraz nieco inna niż w 1913 r., światło emituje białe lub czerwone światło, w zależności od kierunku, w izofazie 12 sekund, czyli jest oświetlone przez sześć sekund i przyciemnione przez kolejne sześć. Emituje czerwone światło w sektorze między 245° a 269°. Ponadto latarnia jest wyposażona w radar lub radiolatarnię RACON, która emituje literę K w kodzie Morse'a o zasięgu 13 mil morskich.

Budynki wpisane na listę zabytków

Wieża latarni morskiej i dwa domy latarnika są wpisane do Krajowego Rejestru Dziedzictwa Architektonicznego, gdzie odnotowano „Ta dramatycznie położona latarnia morska jest arcydziełem konstrukcji z wapienia ciosanego”.

Źródło informacji: Wikipedia.